Na današnji dan, 14. decembra 1995. godine, u Parizu je zvanično potpisan Dejtonski mirovni sporazum, dokument kojim je okončana agresija na Bosnu i Hercegovinu i stavljena tačka na skoro četiri godine razaranja i stradanja.
Sporazum je uslijedio nakon mirovnih pregovora vođenih u američkom gradu Daytonu, gdje je 21. novembra postignut politički dogovor, a formalno potpisivanje obavljeno je u Jelisejskoj palati u Parizu. U ime tadašnjih strana potpisnica sporazum su potpisali predsjednik Republike Bosne i Hercegovine Alija Izetbegović, predsjednik Hrvatske Franjo Tuđman i predsjednik Srbije Slobodan Milošević.
Dejtonski mirovni sporazum sastoji se od 11 aneksa, a ključni među njima je Aneks 4, koji predstavlja Ustav Bosne i Hercegovine. Tim dokumentom potvrđeni su suverenitet, teritorijalni integritet i međunarodno-pravni kontinuitet države, ali je istovremeno definisano i njeno složeno unutrašnje uređenje.
Bosna i Hercegovina je Dejtonom uređena kao država sastavljena od dva entiteta – Federacije BiH i Republike Srpske – te Brčko distrikta, uz ustavno priznavanje tri konstitutivna naroda: Bošnjaka, Hrvata i Srba, kao i Ostalih. Ustav je precizirao nadležnosti državnih i entitetskih institucija, njihove međusobne odnose, kao i proceduru za izmjene ustavnog poretka.
Iako je Dejtonski sporazum donio mir i zaustavio ratna razaranja, njegovo ustavno rješenje s vremenom je postalo jedno od najvećih ograničenja u funkcionisanju države. Kompleksan politički sistem, etnički balans vlasti i otežan proces donošenja odluka godinama predstavljaju ozbiljnu prepreku stabilnom razvoju Bosne i Hercegovine, ali i njenom napretku ka članstvu u Evropskoj uniji i NATO savezu.
Tri decenije nakon potpisivanja, Dejtonski sporazum ostaje simbol mira, ali i podsjetnik na duboke političke podjele i potrebu za reformama koje bi Bosni i Hercegovini omogućile efikasniju, pravedniju i funkcionalniju budućnost.
